در برنامه ریزی کاربری فقط تعیین مقدار سطوح و اندازه و سرانه ها کافی نیست . بلکه مسایل چون مکانیابی و معیارهای مکانی ، ترکیب و نسبت کاربری ها و سایر معیارها حایز اهمیت هستند .
برای دست یابی به بهترین راه حل ها برای برنامه ریزی کاربری زمین بهتر است از استانداردهای عام تنها به طور نسبی استفاده شود و استانداردها و معیارهای لازم برای برنامه ریزی هر محدوده مورد مطالعه براساس نیازهای واقعی آن محدوده و ساکنان آن تدوین شود .
مساحت سرانه تأسیسات ورزشی در کشورهای مختلف از بلوک شرق تا کشورهای اروپایی و آمریکایی متفاوت است . کشور فرانسه مساحتی 35 مترمربع را به ازای هر واحد مسکونی وانگلستان 10 مترمربع به ازای هر نفر و آمریکا 15 مترمربع به ازای هر نفر پیشنهاد می کنند . به طور میانگین عرف بین المللی حدود 25 مترمربع فضای ورزشی و فضاهای سبز به ازای هر نفر است که از این رقم حدود 18 مترمربع اختصاص به فضاهای سبز و مابقی به فضاهای ورزشی تعلق دارد .
فضاهای مسکونی 50 درصد سطح زمین
فضاهای سواره و پیاده 25 درصد سطح زمین
فضاهای سبز و اماکن ورزشی 15 درصد سطح زمین
سایر فضاهای سرویس دهنده 10 درصد سطح زمین
استفاده از استانداردهای عام و غیرانعطاف شهری همزمان با کنگره اول سیام ( 1928 ) و ارایه الگوهای شهرسازی مدرن که بر استاندارد کردن همه چیز حتی نیازهای انسانی استوار بود شدت گرفت .